Z 12 na 13 grudnia 1981 roku w nocy został wprowadzony w Polsce Stan Wojenny. Ogłoszony został przez ówczesnego premiera i I sekretarza KC PZPR generała Wojciecha Jaruzelskiego.

Dzisiaj mija 37 lat od tamtego wydarzenia, które odcisnęło ogromny ślad w kartach historii Polski. Należy zaznaczyć, iż fakt ten został potwierdzony dekretem Rady Państwa przyjętym wbrew prawu (na posiedzeniu w nocy z 12 na 13 grudnia-gdzie Konstytucja nie zezwalała na wydawanie dekretów podczas posiedzenia sejmu, sesji sejmu). Był to zatem wbity nóż w plecy Narodu Polskiego. Generał Jaruzelski tłumaczył swoją bestialską decyzję troską o bezpieczeństwo Narodu, strachem przed załamaniem gospodarczym kraju, groźbą anarchii, wojny domowej i przejęcia władzy przez Solidarność. W rzeczywistości miał na celu obronę istniejącego systemu poprzez rozbicie i zlikwidowanie Solidarności jako wielkiej siły społecznej niezależnej od władzy komunistycznej. Stan wojenny miał na celu podtrzymać system, który zwalczał wszystko co polskie, naszą wiarę przekazywaną „z dziada pradziada”, nasz patriotyzm wyssany z mlekiem matki, umiłowanie do własnej Ojczyzny. W każdym Polaku chciano zabić wiarę w potęgę słów „ Bóg, Honor, Ojczyzna”. Wszelkie objawy demokracji były odbierane niczym zamach na system socjalistycznego Związku Radzieckiego, który chciał za wszelką cenę przejąć władzę nad Polską.

Ograniczono podstawowe prawa obywatelskie, rozpoczęły się aresztowania a nawet internowania(ponad 10 tys. osób) zawieszono a następnie rozwiązano wszystkie związki zawodowe; zdelegalizowano część organizacji społecznych, zakazano strajków. Wprowadzono komisarzy wojskowych do zakładów pracy i instytucji państwowych; tym samym zmilitaryzowano ponad 100 największych przedsiębiorstw przemysłowych: komunikację, telekomunikację, górnictwo, energetykę(ówcześnie podstawowe dziedziny gospodarki). Rozpoczęły się jawne kontrole rozmów telefonicznych, zakazano również zmian miejsca pobytu „obywateli” bez wcześniejszego zezwolenia komunistycznych władz administracyjnych. Wprowadzono cenzurę korespondencji jak i stacji telewizyjnych i radiowych- emitowano tylko program I radia i telewizji. Tymi wszystkimi działaniami za wszelka cenę chciano podporządkować komunistycznej władzy życie Polaków. Wprowadzona została również tzw. godzina milicyjna, stosowano tryb doraźny w postępowaniu sądowym.

Przeprowadzono polityczno-ideologiczną weryfikację niektórych grup zawodowych( dziennikarzy, sędziów, nauczycieli). Służby Bezpieczeństwa poprzez swoich tajnych współpracowników chciały opanować głównie podstawowe ogniwa Solidarności. Działacze Solidarności, którzy uniknęli aresztowań oraz internowania wobec ówczesnej panującej władzy rozpoczęli w grudniu 1981 roku organizację strajków, oporu społecznego poprzez m. in. bojkot państwowych środków masowego przekazu-telewizji. Działacze Solidarności odbudowali w podziemiu struktury NSZZ Solidarność zarówno zakładowe jak i regionalne, w kwietniu n1982 roku powstała Krajowa Komisja Koordynacyjna, rozwinął się podziemny obieg wydawniczy i niezależne od władz życie kulturalne wspierane również przez Kościół katolicki. Komunistyczne władze państwowe przystąpiły do zwalczania organizacji i instytucji podziemnych, strajków i demonstracji ulicznych, rozpoczęto masową pacyfikację z użyciem specjalnych oddziałów MO (ZOMO) oraz ciężkiego sprzętu wojskowego.

Kilkadziesiąt osób łącznie  zginęło, zostało zamordowanych przez SB, ZOMO czy też WRON  lub też zmarło w wyniku bardzo ciężkich obrażeń w wyniku pobicia. Kopalnia Wujek w Katowicach 16.12.1981r.najtragiczniejsze wydarzenia tego okresu-zastrzelono  9 górników;31.08.1982r. w Lubinie zastrzelono 3 demonstrantów. Wielu osób aresztowano i skazano na kary więzienia ,pozbawiono pracy, wymuszono składanie tzw. deklaracji lojalności wobec władz państwowych, wśród internowanych prowadzono akcję werbunku na tajnych współpracowników SB, namawiano do emigracji, prowadzono kampanię propagandową uzasadniającą wprowadzenie stanu wojennego i atakującą Solidarność. Represjonowano jej działaczy, ich rodziny oraz wszystkich sympatyków i sprzymierzeńców. Ofiarom represji pomagał Kościół katolicki na czele z Prymasem Kard. Stefanem Wyszyńskim jak również Kapelanem warszawskiej Solidarności Ks. Jerzym Popiełuszko(zamordowanym przez funkcjonariuszy SB 19.10.1984r.)oraz lokalne komitety w diecezjach i parafiach. Powstał Prymasowski Komitet Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Przeciw wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce były m. in. USA  i inne państwa zachodnie( głównie RFN, Francja, Włochy, Holandia)oraz państwa skandynawskie- nałożyły one na Polskę sankcje ekonomiczne oraz organizowały akcje informacyjno-propagandowe.

Stan wojenny został zawieszony dnia 31.12.1982r. a następnie odwołany 22.07.1983r. przy zachowaniu części represyjnego ustawodawstwa.