Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. 2016, poz. 195) wejdzie w życie z dniem 1 kwietnia 2016 r. Ustawa wprowadza do systemu prawnego nowe świadczenie wychowawcze, którego główną funkcją jest pomoc finansowa dla rodzin wychowujących dzieci. Ma ona również na celu zmniejszenie ekonomicznych ograniczeń wśród ludzi decydujących się na posiadanie potomstwa, a tym samym wpłynąć na podniesienie poziomu dzietności w społeczeństwie. Pieniądze otrzymane przez rodziny spełniające określone kryteria mają być przeznaczane na pokrycie podstawowych wydatków związanych z wychowywaniem dzieci, a więc głownie kosztów przeznaczanych na edukację, rozwijanie zainteresowań oraz zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych dzieci. W przypadku gdy uzyskane pieniądze będą wykorzystywane w sposób sprzeczny z założeniem ustawy, przewiduje się zamianę świadczenia pieniężnego na formę rzeczową.

Zgodnie z regulacją ustawy, rodziny bądź inni opiekunowie faktyczni mający na utrzymaniu dzieci do 18 roku życia otrzymają świadczenie wychowawcze w wysokości 500 zł na drugie i każde następne dziecko bez względu na osiągane dochody. Z kolei świadczenie przewidziane na pierwsze dziecko jest uwarunkowane dochodami osiąganymi przez rodzinę. Będzie je można bowiem otrzymać jeśli dochód nie przekroczy kwoty 800 zł na osobę w rodzinie, a w przypadku gdy dziecko jest niepełnosprawne to próg dochodu na jedną osobę w rodzinie wzrasta do kwoty 1200 zł. Świadczenie wychowawcze w przypadku posiadania jednego dziecka będzie także wypłacane w wysokości 500 zł.

Pozostałe warunki wymagane do otrzymania powyższych świadczeń są szczegółowo określone w ustawie. Jednakże należy podkreślić, iż ustawa zawiera postanowienia, które mają na celu objęcie świadczeniem wychowawczym jak największej liczby osób mających na utrzymaniu dzieci. Wynika to z założenia obecnej polityki socjalnej państwa nastawionej między innymi na pomocą finansową rodzinom, zwłaszcza wielodzietnym oraz zachęcenie młodych małżeństw do posiadania potomstwa.